نمي تونم بگم چقدر خوشحالم كه برگشتم!
باور كنيد اين بار غيبتم دست خودم نبود. مدتهاي زيادي سعي مي‌كنم وارد بلاگر بشم اما نمي‌تونستم. امروز هم نمي‌دونم چي شد كه تونستم. گفتم فورا يه چيزي بنويسم و اعلام موجوديت كنم. اگه اين بلاگر ديگه بازي در نياره بزودي با مطالب تازه كارم رو شروع مي‌كنم.

اين سه مجموعه رو خيلي وقت پيش آماده كرده بودم اما هيچ وقت موقعيتي پيش نيومد كه بزارمش تا ديگران هم استفاده كنند.
خب حالا پيش اومد!
غذاهاي كشورهاي جهان - شماره 1 - غذاهاي منطقه‌اي
غذاهاي كشورهاي جهان - شماره 2 - غذاهاي منطقه‌اي
غذاهاي كشورهاي جهان - شماره 3 - پيتزاهاي معرفي شده از طرف شركت كاله
البته بيشتر اين غذاها قبلا توي وبلاگم معرفي شده بود. اينجا فقط بصورت يك مجموع دراومده.

يه خبر ماهواره‌اي هم بدم!
كساني كه ماهواره Nilesat دارن مي‌تونن شبكه Fatafeat رو روي فركانس زير پيدا كنن :
12341
Vertical
27500
3/4
اين شبكه كه تمام ساعات روز پخش مي‌شه روزي در حدود 4 ساعت برنامه آشپزي پخش مي‌كنه كه برنامه‌هاش بجز دو برنامه، همه به زبان انگليسي هست و از بين بهترين برنامه‌هاي آشپزي جهان انتخاب شده. البته 4 ساعت برنامه رو در بقيه ساعات روز تكرار مي‌كنه. اگه بعد از عيد تغيير ساعت نداده باشه فكر مي‌كنم ساعت شروع برنامه‌هاش از 30/5 عصر باشه.
ضمنا اين شبكه رايگان است.

سلام دوباره.
مدت نسبتا زيادي شد كه چيزي ننوشتم. البته علتش بدون اينترنت موندن من براي مدت طولاني بود كه فعلا مشكل حل شده و اميدواره حل شده هم باقي بمونه.
دوستان نسبتا زيادي برام كامنت گذاشته بودند (به 7 نفر مي‌گن زياد) كه ازشون تشكر مي‌كنم.
ضمنا ستاره خانوم؛ من نه آشپزي خوندم نه تغذيه!
راستي زيتون ايراني رو هم بايد يكي از دوستان جديد محسوب كنيم.

Crème de menthe
Crème de menthe را به نام ليكور نعناع يا شناپس نعناع هم مي‌شناسند. اين ليكور در كوكتل‌هاي مختلفي بكار مي‌رود كه از معروفترين آنها مي‌توان به Grasshopper و Vodka Stinger اشاره كرد اما بسياري از افراد ترجيح مي‌دهند طعم خود ليكور را امتحان كنند. كريم دمنت را با رنگهاي سفيد (بي‌رنگ)، سبز، طلايي و قرمز نيز مي‌توان تهيه كرد كه البته طعم‌هاي يكساني دارند. معروفترين نوع آن سفيد و سبز آن است.
اين نوشيدني را به عنوان نوشيدني بعد از غذا نيز سرو مي‌كنند.

Roast Cornish Hens with Panzanella Stuffing
غذايي اروپايي بر پايه نوعي سالاد ايتاليايي (Italian bread salad) كه البته در نسخه اصلي با گوشت شكار تهيه مي‌شود و در نسخه نوشته شده من با گوشت مرغ جايگزين شده است.

نظر خواهي مطلب قبلي من باعث شد كه با سه وبلاگ آشپزي ديگه آشنا بشم. اوليش وبلاگي بود كه شخصي به نام مهدي مي‌نويسه و اسم وبلگش هم اينه : ‍‍"طب قرآني : شادابي با غذاهاي خوشمزه و سالم".
كساني كه با من و وبلاگم از وبلاگ اصلي و تعطيل شده قبلم آشنا هستن مي‌دونن كه من اعتقادي به طب قرآني ندارم (گرچه يه كتاب با اين عنوان دارم) اما به هر حال خيلي‌ها به اين نوع درمان معتقد هستن و من هم اصلا حوصله ندارم تا به اين اعتقاد گير بدم! به هر حال اين دوستمون مطالبي در مورد چنين آشپزي مي‌نويسه كه اگه خواستيد مي‌تونيد ببينيد.
وبلاگ دوم وبلاگيه به نام "تغذيه" كه دوست ديگه‌اي بدون نام مشخصي داره مطالبش رو مي‌نويسه و مطالبش بيش از اينكه علمي بنظر بياد، سنتي بنظر مياد و اين در حاليه كه اين دوستمون سعي مي‌كنه مطالبش رو علمي نشون بده. گاهي اوقات هم چيز‌هايي توي وبلاگش مي‌نويسه كه من كاملا باهاش مخالفم و از نظر من صد در صد اشتباهه. اما در مجموع وبلاگ بدي نيست. حسن اين دو بلاگ اينه كه به آدم يادآوري مي‌كنه هر چي رو شنيد نبايد بلافاصله بپذيره. گاهي كمي تفكر و تامل هم لازمه.
اما وبلاگ سوم كه حرفه‌اي تر بنظر مياد وبلاگيه به نام "نون خامه‌اي" . اين وبلاگ رو هم شخصي به نام مهدي مي‌نويسه (اين روز‌ها چقدر با مهدي‌هاي مختلف سر و كار داريم!) كه تمركزش رو روي شيرني و كيك قرار داده و مدعيه كه قنادي توي خانواده‌شون كاري موروثي محسوب مي‌شه.

اين سه وبلاگ آخرين كشفيات من در دنياي وبلاگ‌هاي تخصصي-آشپزي ايراني بود كه ارزش معرفي رو داشت.

يه مقاله خوب ديگه در ويژه نامه هفتگي شرق در مورد عسل. البته يه مقاله كوتاه ديگه هم به دنبالش هست در مورد خواص عسل. اون هم مقاله خوبيه.

داستان عسل

خب بلاخره سايت ‍‍"شبكه خبري صنايع غذايي ايران" يا همون فودنا (Foodna) با نزديك به دو ماه تاخير راه‌اندازي شد. البته بصورت آزمايشي!
حداقل حسن اين سايت اينه كه ديگه لازم نيست منتظر بشينيم تا ماهنامه‌هاي بي‌كيفيت آشپزي ايران چاپ بشن و خبر‌هاي بيات شده رو بهمون تحويل بدن يا توي ستونهاي روزنامه‌هاي مختلف بگرديم تا شايد خبري در چند خط در مورد صنايع غذايي توش پيدا كنيم.
اين تبليغات براي اين نيست كه دوستان عزيز در فودنا به وبلاگ من لينك دادن!
راستي مقاله جالبي هم توي روزنامه شرق در مورد كشاورزي ارگانيك چاپ شده. غذاهاي ارگانيك و كشاورزي ارگانيك يكي از چيزهايي كه براي من اين روزها جذاب شده. شايد بخاطر همين هم هست كه فكر مي‌كنم براي شما هم جالبه. مطلب فارسي خوبي در مورد اين مسئله پيدا نكردم. البته راستش اصلا دنبالش هم در زبان فارسي نگشتم. اگه كسي مطلب يا كتابي به زبان فارسي در اين مورد سراغ داره خوشحال مي‌شم به من آدرس بده تا تهيه كنم.
به هر حال مقاله شرق اگرچه بيشتر يه گزارش دولتي محسوب مي‌شه تا مقاله علمي اما خوندنش خالي از لطف نيست.

سیاست دوگانه برای تولید محصولات ارگانیك

دوست عزيزم گلابتون در نطرخواهي نوشته قبلي يه لينكي داده بود به ويكيپديا كه مطلبي در مورد آشپزي در آن نوشته شده بود.
من نمي‌دونم كي اين مطلب رو تايپ كرده اما مي‌دونم كه از كتاب بسيار جالب آقاي نجف دريابندري نقل شده كه البته خودم در كتابخانه شخصي‌ام كتابش رو دارم و خيلي هم اتفاقا اين كتاب برام باارزشه.
به اعتقاد من كاملترين و جامعترين تحقيق در جهان در مورد آشپزي ايرانيه. اما اين دليل نمي‌شه كه خالي از ايراد باشه و يا اينكه هرچي نوشت ما هم بپذيريم.
در كتاب آقاي دريابندري مكاتب آشپزي باستاني رو به سه دسته ايراني - رومي - چيني تقسيم كرده و معتقد بوده بقيه مكاتب آشپزي ديروز و امروز جهان از اين سه مشتق شده‌اند. راستش اين تقسيم بندي آقاي دريابندي كمي بوي احساسات ناسيوناليستي مي‌ده. من در مورد رومي و چيني باهاش موافقم اما با ايراني موافق نيستم و يه مكتب غذايي رو هم كه تاثير زيادي داشته نيز ايشون نديده گرفتن.
در محدوده خاورميانه آشپزي مصريان و يهوديان بسيار باستانيتر و تاثيرگذارتر از آشپزي ايراني بوده و اتفاقا بر بسياري از مكاتب آشپزي امروز جهان تاثير داشته. فراموش نكنيم كه هنر پختن نان و كشت گندم در مصر بوجود آمد. در آن زمان ايران اصلا وجود نداشت كه بخواهد بر روي فرهنگ آشپزي تاثيري داشته باشد.
مكتب ديگه‌اي كه ايشون نديده گرفتن سبك آشپزي درياي كاراييب يا سرخپوستان اينكا بود كه بسيار متمدن بودند و بسيار از مواد خوراكي اساسي آشپزي امروز رو (گوجه فرنگي - سيب زميني - ذرت و ...) اونها به جهان معرفي كردن.
البته من نمي خوام بحث رو طولاني كنم. اميدوارم در فرصتي مناسب پاي بحث آقاي دريابندري بشينم يكيمون از ميدون بدر شه! به هر حال هنوز خيلي زوده كه مطالب ايشون رو - البته در بعضي از موارد - بدون تامل بپذيريم و در دانشنامه‌اي نقل كنيم.
لينك مطلب ويكيپديا

Kvas
"واس" آبجوي بومي كشور روسيه است. همانقدر كه آبجو (Beer) در كشورهاي ديگر رايج است، واس (Kvas) در روسيه طرفدار دارد. كلمه Kvas در زبان روسي به معني "آب ترش" است و تقريبا از هر ماده اي كه در منازل پيدا مي‌شود از جمله نان خشك، سيب، گلابي، انگور، توت فرنگي، گندم سياه و ... قابل تهيه است. از شكر يا عسل هم معمولا براي شيرين كردن آن استفاده مي‌شود.
در قرن نوزدهم اين نوشيدني تبديل به موضوعي براي كشمكش بين دو جناح فكري مختلف در روسيه شد. يك گروه كه بيبشتر به سمت غرب گرايش داشت، معتقد بود بايد آبجو (Beer) وارد كشور شده و جايگزين واس شود. اما گروه رقيب معتقد بود بايد سنتهاي قديمي روسيه كه واس هم جزيي از آن بود حفظ شود. امروز اين كشمكش خاتمه يافته و آبجو و واس هر دو به يك اندازه در روسيه گسترش يافته‌اند. به هرحال واس به صورت يه نوشيدني پرطرفدار و محبوب براي زنان و مردان و جوانان روس باقي مانده است.
واس خانگي خوب كف مي‌كند و الكل كمي دارد. واس هنوز در روستاهاي روسيه ساخته شده و در بطريهاي در بسته ذخيره شده و در انتظار موقعيت‌ها و ميماني‌ها مي‌ماند تا نوشيده شود. واس نقش مهمي در رژيم غذايي روستاييان روس بازي مي‌كند چون مخمر موجود در آن مي‌تواند مكمل غذايي خوبي در كنار رژيم غذايي عادي مردم باشد.